Natuurlijk zijn er in Brazilie de beroemde Braziliaanse vrouwen. Men zegt dat die zo verschrikkelijk mooi zijn. Dat wil ik niet ontkennen, maar volgens mij zijn er mooie vrouwen in elk land waar regelmatig verse worden geboren. Wat verschilt is hoe ze sensualiteit uiten. Ik heb nog nooit zo veel hoge hakken en BH-loze blote topjes en minuscule jurkjes bij elkaar gezien, en ze dragen het zonder gene, al zijn ze voordurend aan het hijsen.

Belo schijnt qua vrouw een bijzonder geval te zijn. Het verhaal gaat dat in het verleden veel mannen zijn weggetrokken op zoek naar werk. Nog steeds zijn er op een bevolking van 2,3 miljoen 1,2 miljoen vrouwen, wat betekent dat er structureel zo'n 100.000 vrouwen vrijgezel zijn. Schattingen voor het aantal vrijgezelle vrouwen per beschikbare man lopen uiteen van 1 op 4 tot 1 op 20. Hoe het ook zij, verschillende collega's zijn al aan het leuren met mij in hun vriendenkring, en stellen me ingewikkelde vragen ("what kind of girl do you like?")

Bij ons op het kantoor (nerds, dus meest man) draagt vrijwel iedereen een trouwring, ook de a-religieuze samenwonenden. Zij vertrekken 's-avonds terug naar moeder de vrouw. Gelukkig heeft Luiz (vrijgezel) me op sleeptouw genomen. Vorig weekend sleepte hij me naar dansles en een bal (tango en "forro"). Nou is Tango een mooi gezicht, maar Forro is eigenlijk leuker want intiemer. In de dansschool staan de "Ballroom-sisters/brothers" in de rij. Jongens en meisjes die meerdere dagen per week vrijwilligerswerk doen: dansen met alleenstaande leerlingen. Voor een alleenstaande heer als ik is dat een uitkomst: meestal is er eentje die Engels spreekt. Bovendien kunnen ze het al, en dat maakt het wel zo makkelijk voor een beginner.

Afgelopen zondag heeft Luiz me meegesleept naar een terrasbezoek met een potentiele scharrel en haar vriendin (ook op de scharrellijst). Ik fungeerde daar als een soort baby. Ik ben dan de mascotte die wat portugees probeert, en daar veel bewondering mee oogst, bewondering waar Luiz in kan delen. Daarna kletsen ze honderduit. Dat is de andere helft van het baby-zijn, want ik vang slechts losse woordjes op, hoe hard ik me ook concentreer.

Wat me de laatste weken vooral bezig houdt is een appartement. Zonder adres kan je hier niets: ik mag mijn huisraad niet ontvangen, ik mag geen bankrekening openen, en kan dus geen salaris krijgen. Natuurlijk kan deze de waarheid op z'n Braziliaans verbogen worden, toch blijft een appartement de eerste prioriteit, ook omdat mijn gratis tijdelijke woonruimte per 3 april niet meer gratis is, en ik een plekje van mezelf wil.

In Nederland is het makkelijk een wanbetalende huurder uit huis te zetten. In Brazil heeft ook de wanbetaler woonbescherming. Een nobele wet waar de terecht verontruste huiseigenaren het niet bij hebben laten zitten. Je kan hier dus alleen huren als een vriend een huis in onderpand kan geven, of wanneer je een huurverzekering (20% huurverhoging, vooraf betalen) afsluit. Natuurlijk moet je ook je de hele papierwinkel (inclusief burgelijke staat, arbeidscontract etc.) laten zien. Dat laatste is geen probleem. Inmiddels heb ik al mijn documenten ingescand zodat ik ze met een druk op de knop in honderdvoud kan afdrukkken.

Mijn uitgangspunt voor woonruimte was een appartment in een enigszins rustige straat, op loopafstand van het kantoor. Dat is lastiger dan het lijkt: geen enkele straat is hier horizontaal, en de meeste eenrichting. Dus, in de helft van de straten gaan de auto's geruisloos omlaag, en in de andere helft scheuren ze gierend omhoog. Dan: loopafstand. Het kantoor zit hier in de grachtengordel van BH, wat betekent dat de kans om beroofd te worden klein is, maar de prijzen hoog, en appartementen schaars. Mijn collega's verklaren me voor gek voor wat ik wil betalen, maar ik hoef niet elke dag heen en weer in de file.

Doelgroepen voor de woonruimte is onder te verdelen: voor ranzig rijke mensen, ouderwetsche families of hippe alleenstaanden.

Ranzig rijke mensen hebben 4 slaapkamers, 3 badkamers, 3 parkeerplaatsen. Eventueel hebben ze een penthouse met prive zwembadje, barbecue en open haard. De gemeenschappelijke ruimte heeft een feestzaal, groot zwembad, sauna en fitness. Alles veilig omheind door schrikdraad en 24-uurs bewaker.

De ouderwetsche families hebben zo'n appartement, maar dan met quarto da empregada: een klein kamertje met dito badkamer voor het inwonende huismeisje; het domein van de empregada kan met sloten beperkt worden tot keuken en bijkeuken.

Hippe alleenstaanden hebben geen tijd om te koken, dus mijn Utrechtse keuken is een zee van ruimte in vergelijking met hun keukens. Het drukke leven belet ze ook te shoppen. Het appartment wordt dus geleverd met bed, inclusief roze kanten frutsels aan de dekens en baby-foto's op het nachtkastje.

Gelukkig zijn er ook nieuwere appartementen, zoals de die ene die ik op 20 min. lopen van het kantoor zag: een 53m^2 grote kamer met open keuken op de 13e verdieping, hoog boven het verkeerslawaai, omringd door een gigantisch balkon en waterstraal-massage in het zitbad. Een echt feest-appartement. Eigenlijk ideaal, en ik vraag me dus ook steeds af waarom ik het niet heb genomen; welke verstandsverbijstering me ertoe zette te kiezen voor Av. Olegario Maciel: een drukke 3-baans 2-richtingsweg. Gister kreeg ik de sleutel, en inspecteerde het appartement voor het eerst echt goed.

Bovenop de schok van alle verkeersherrie, vond ik in een hoekje van de douchecel (de eerste keer niet goed bekeken, want wat valt er aan de zoveelste douchecel te zien?) een klassieke insecticide-verstuiver. Daarna vond ik in tal van lades en kastjes diverse overleden kakkerlakken plus losse ledematen.

Mijn huidige coping-strategy is mezelf wijsmaken dat ze echt uitgeroeid zijn, dat kakkerlakken normaal zijn in een tropisch land (de afdeling ongedierte van de locale supermarkt bevestigde dat), en dat hier daarom alles zo religieus wordt gepoetst. In het ergste geval ben ik er in een jaar vanaf, want dat is mijn opzegtermijn.

Ik heb een schat van een moeder.

Zoals alle moeders is ze oprecht bezorgd over me.

Vroeger belde ze altijd mijn vrienden (of hun ouders) op als ik 10 minuten te laat thuis was. Dat overkwam mij, chaoot als ik toen al was, nogal eens.

Nu ik ouder ben, hoef ik niet meer voor donker thuis te zijn, maar ze blijft bezorgd. Ze uit het alleen anders. Als ik vanuit het buitenland bel, mail of SMS vraagt ze uit gewoonte hoe het gaat. Eigenlijk is dat een beleefdheidsvraag. Haar echte bezorgdheid en interesse gaat over eten: welke restaurants er zijn, hun prijs en kwaliteit, of ik zelf nog kook, en zoja, wat dan.

Dus, een intermezzo over eten in Brazilie.

De hoofdmaaltijd is het middagmaal, en die gebruiken wij meestal in een locale "Comida a Kilo" (eten per kilo). Deze restaurants hebben een zelf bedieningsbuffet met aan het einde van de rij een weegschaal. Je betaalt per kilo voedsel. Ons vaste restaurant serveert Fusion. Mijn typische middagmaal is een bord vol sla, met portie Lasagna, een paar stuks sushi, rijst met bonen en een loempia. Niet erg verfijnd, maar wel degelijk voedsel met verse ingredienten.

Mijn dubieuze vorm van vegetarisme was al ver afgezakt in Nederland; in Brazilie is het nauwelijks een optie. Lekker eten is hier synoniem met grote lappen vlees. Typisch is de Churrascaria, het barbecue-restaurant. Voor een vast bedrag kan je zoveel vlees eten als je wil. Obers lopen af en aan met enorme spitten. Aan tafel snijden dikke plakken vlees van hun spit. In een halfhartige poging tot diervriendelijkheid probeer ik dan om een dun plakje te vragen, meestal tevergeefs.

Mijn collega Paulo en zijn vrouw namen vorig weekend mij en een Amerikaanse collega mee op sleeptouw: een overnachting in Tiradentes. Dit dorpje ligt op 3 uur rijden van BH, en is van rijk mijnwerkersdorp verworden tot agglomeratie van restaurantjes, antiekwinkeltjes en hotelletjes. Je kan er buiten rondlopen, maar overdag is dat geen pretje. In tegenstelling tot het Google-kantoor is Tiradentes niet ge-airconditioned. Het werkelijk doel van de reis was ook niet toeristisch maar hedonistisch: borrelen in het hotel met eigenhandig geimporteerde wijn (Barolo 2003), eten in een restaurantje, en uitslapen, ver weg van verkeerslawaai.

De terugweg bracht een kijkje in de Rich and Famous van Brazilie. Als je wat te makken heb, laat je je eigen huis bouwen. Mijn collega behoort inmiddels ook tot deze categorie, en leidde ons rond over zijn condiminium. Een condiminium is een zwaarbeveiligd terrein (hoge muur, 24 uurs bewaking met honden, pistolen en camera's), waarbinnen de directeuren en gouverneurs hun eigen paleisjes neerzetten.

De Rich and Famous ontmoeten elkaar in het naburige sjieke restaurant. Toen wij aanschoven voor de lunch, stak onze Fiat povertjes af bij de nonchalant geparkeerde Ferrari. Ook mijn vrijetijdskleding vloekte bij de strakke pakken van de obers. Gelukkig trekt de bourgeouisie zich niets aan van kledingetiquette. Mannen in korte broeken deden zich met hun plastisch slankgehouden vrouwen te goed aan biefstukken ter grootte van Harry Potter romans. Het kan nog erger, in Argentinië schijnen ze in formaat statenbijbel geserveerd te worden.

Het google kantoor in Belo Horizonte

Een korte posting: de onderstaande video van Code Jam Latin America geeft een impressie van mijn kantoor en mijn collega's (de heren/dames behangen met de blauwe badges)

Google video link

Donderdag 1 maart was het echt zover. Mijn huis was die week al leeggehaald door de verhuizers, en blinkend schoon gepoetst door mij en een lieve vrijwilligster, zodat het nauwelijks meer als thuis voelde.

Ik heb diverse keren tevergeefs afscheid genomen van velen, maar maar als je voor het laatst iemand vasthoudt, dan pas wordt het vertrek concreet en pijnlijk.

Het spreekwoord "uit het oog, uit het hart" ervaar ik nu zelf. Nederland is nog maar 48 uur geleden, maar voelt als een ander tijdperk. Ik moet papieren regelen, een woonplek uitzoeken, de taal leren, en de ins en de outs van Google. Ik kreeg vlak voor vertrek "succes met je nieuwe leven" toegewenst. Dat klinkt ondertussen niet meer melodramatisch.

Voorlopig ben ik in een appartement-hotel gevestigd, hoewel appartement een groot woord is: het zijn 2 kamertjes plus een minikeukentje (bestaande uit magnetron) en badkamertje. Je zou er in Utrecht net twee studenten in kunnen huisvesten. Ook het zwembad van het hotel zal met zijn 2x8m zal het niet snel populair worden bij de Pieter van den Hoogenbands onder ons.

Op mijn aankomstdag ben ik -na het regelen van wat officiele papieren- direct maar naar mijn kantoor gegaan. Ze waren net klaar met de prijsuitreiking van Google Code Jam Latin America (een programmeerwedstrijd) dus hapjes en drankjes stonden klaar, en omdat het vrijdagmiddag was, waren er ook biertjes. Na overleg kreeg ik te horen dat ik per 1 maart (diezelfde vrijdag) zou beginnen, dit oa. omdat ik anders niet gedekt was door de levensverzekering. Ik kan dus per direct veilig sterven. Ik werd toen rondgeleid en voorgesteld aan iedereen. Ik bleek een beroemdheid: ik was immers "Hhennwhen", die rare Chinees/Nederlander die al maanden lang nu echt binnenkort zou gaan beginnen. Mijn roem als eeuwige "New Hire" strekte zich zelfs uit tot New York.

De meeste interne informatie over Google is per definitie geheim, maar sommige dingen zijn zoals verwacht: we hebben zitzakken in vrolijke kleuren, lava lampen, en bij de receptie een scherm waar zoektermen van over de hele wereld voorbij vliegen. Er zijn ook gratis hapjes, drankjes, en diverse andere goodies. Ik heb een werkplek, weet ik waar ik aan ga werken, en dat ik binnenkort een maand op training mag, waarschijnlijk in New York.

Dit weekend heb ik door de stad gewandeld, om een indruk van de geografie te krijgen en mijn eerste boodschappen te doen. Ik heb inmiddels de 1e supermarkt gevonden die Champagne, Funghi Porcini en Barilla pasta op voorraad heeft, dus ik vermoed dat mijn inwendige mens de komende tijd zal overleven. Ik moet alleen nog een betrouwbare leverancier van Arabica bonen zien te vinden.

Eindelijk

Bij werken in het buitenland komen --behalve een dosis doorzettingsvermogen en verstandsverbijstering-- ook papieren kijken. In een land dat bekend staat om het ontspannen levensritme duurt de aanvraag ervan lang, vooral als je die rond Kerstmis (zomervakantie op het zuidelijk halfrond) wil aanvragen.

Dinsdag 6 februari (zo'n 6 maanden na het accepteren van Google's aanbod) was het dan toch zo ver: ik mocht in Rotterdam mijn paspoort ophalen, gepimpt met 2 stickers, 5 stempels en een handtekening. De consulair medewerker, die zag waar ik ging werken, gaf me een voorproefje op de Braziliaanse vriendjespolitiek door mijn expert-opinie te vragen inzake licentie perikelen bij de herinstallatie van Windows XP op zijn nieuwe harde schijf.

Mensen lijken op elkaar, dus iedereen vraagt me hetzelfde. Dat is praktisch, want na verloop van tijd ontwikkel je korte maar krachtige standaardantwoorden: wat voor werk ik ga doen (geheim, zelfs voor mij nu ook), wat ik met mijn huis doe (verkopen), hoe lang ik blijf (we zien wel). Met stip op één staat "wanneer ga je"? Een veelzijdige vraag, want iedere week kon ik antwoorden met nieuwe schattingen en de laatste inzichten in het woud van de Braziliaanse regels. Allengs veranderde de vraag dan ook via "Ben je nu nog niet weg?" in "ben je alweer terug?". Het antwoord: Quando deus quer, (wanneer god het wil, hierbij de armen in de lucht heffen) bleek het meest compact.

"Naar het buitenland, dat zal spannend zijn!", ook iets wat iedereen zegt. Dat is het inmiddels niet meer, na maanden onbestemd wachten zijn alle twijfels overdacht, rampscenarios afgespeeld, en weer ontkracht. Er blijft dus weinig spanning meer over. Ik laat het dus maar over me heen komen. Vanaf 1 maart om 18:40, want dan vlieg ik.